Finansowanie pomostowe
Strona główna / Relacje z sądów - aktualności / Opieka medyczna w więzieniu

Opieka medyczna w więzieniu

ETPC rozpatrzył sprawę Bujak przeciwko Polsce (skarga nr 686/12). Sprawa dotyczy zarzutu naruszenia art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w związku z niezapewnieniem skarżącemu właściwej opieki medycznej w okresie jego pobytu w jednostce penitencjarnej, a także art. 5 ust. 3 Konwencji w związku z nadmiernądługością tymczasowego aresztowania w jego sprawie. Skarżący został tymczasowo aresztowany w marcu 2010 roku w wyniku ekstradycji z Nowej Zelandii. Podstawę zastosowania przedmiotowego środka zapobiegawczego stanowiła waga zarzucanych mu czynów, a także obawa ucieczki. W trakcie stosowania przedmiotowego środka skarżący wielokrotnie bezskutecznie występował o jego uchylenie z uwagi na stan zdrowia. Dopiero w październiku 2011 roku lekarze orzekli, że wymaga on operacji, zaś miesiąc później, że dalsze stosowanie tymczasowego aresztu może zagrażać jego zdrowiu a nawet życiu.
W 2011 roku skarżący został zwolniony z aresztu celem poddania się operacji. Od początku stosowania przedmiotowego środka skarżący był konsultowany przez różnych specjalistów, którzy zalecali mu korzystanie z twardego materaca, kul oraz wózka inwalidzkiego. Skarżący nigdy nie otrzymał materaca, zaś wózek zapewniony przez władze jednostki penitencjarnej okazał się niebezpieczny, w związku z czym korzystał z wózka dostarczonego przez swoją żonę. Ponadto jednostka penitencjarna, w której przebywał skarżący nie była przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych.
Mając na uwadze powyższe skarżący zarzucił w skardze do Trybunału brak właściwej opieki medycznej, który doprowadził do poważnego pogorszenia jego stanu zdrowia, a także nadmierną długość tymczasowego aresztowania. Trybunał przychylił się jedynie do pierwszego z podniesionych zarzutów. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że pozbawienie skarżącego właściwej opieki medycznej połączone z uzależnieniem go od pomocy innych więźniów naruszało jego godność stanowiąc tym samym niedogodność, której poziom znacząco wykraczał poza poziom akceptowalny w ramach wymierzonej kary pozbawienia wolności. Tym samym doszło do naruszenia art. 3 Konwekcji. Tytułem słusznego zadośćuczynienia Trybunał przyznał skarżącemu kwotę 5000 euro zaś tytułem zwrotu kosztów i wydatków kwotę 3 430 euro.
DECYZJE TRYBUNAŁU
W dniach 2, 16 i 30 marca 2017 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka opublikował siedem decyzji z dnia 7 i 21 lutego 2017 roku, dotyczących funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w Polsce, zatwierdzających jednostronne deklaracje Rządu bądź zawarte ze skarżącymi ugody. Decyzje w sprawach Osiński przeciwko Polsce (skarga nr 52224/15) oraz Karp przeciwko Polsce (skarga nr 23887/15) dotyczyły zarzutów naruszenia art. 3, 6 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolości w związku z długotrwałym stosowaniem w stosunku do skarżących reżimu kwalifikującego ich do kategorii osadzonych stwarzających poważne zagrożenie społeczne oraz poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa jednostki penitencjarnej. Tytułem słusznego zadośćuczynienia Rząd zobowiązał się do zapłaty na rzecz skarżących kwoty po 25 000 zł.
Decyzje w sprawach Felbur przeciwko Polsce (skarga nr 34165/16) oraz Dul przeciwko Polsce (skarga nr 35730/16) dotyczyły problematyki niewłaściwych warunków osadzenia, w szczególności panującego w polskich jednostkach penitencjarnych przeludnienia, przez co doszło do naruszenia art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Tytułem słusznego zadośćuczynienia Rząd zobowiązał się zapłacić skarżącemu Felbur kwotę 19 120 zł, zaś skarżącemu Dul kwotę 17 720 zł.
Decyzja w sprawie Grześ przeciwko Polsce (skarga nr 66735/11) dotyczyła zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji w związku z pozbawieniem skarżącego dostępu do sądu na skutek przedłożenia przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika opinii w przedmiocie odmowy sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego w terminie uniemożliwiającym wyznaczenie innego pełnomocnika oraz wniesienia skargi w ustawowym terminie. Tytułem słusznego zadośćuczynienia Rząd zobowiązał się zapłacić skarżącemu kwotę 8 000 zł.
Decyzja w sprawie Szafrański przeciwko Polsce (skarga nr 38104/11) dotyczyła zarzucanej przez skarżącego nadmiernej długości tymczasowego aresztowania, przewlekłości postępowania karnego oraz naruszenia przez władze krajowe domniemania niewinności w jego sprawie, przez co miało dojść do naruszenia art. 5 ust. 3, 6 ust. 1 oraz 6 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Rząd uznał skargę za zasadną jedynie w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2 Konwencji i tym zakresie zawarł ze skarżącym ugodę zobowiązując się do zapłaty tytułem słusznego zadośćuczynienia kwoty 6 000 zł. W pozostałym zakresie przedłożył pisemne obserwacje, do których skarżący nie ustosunkował się w związku z czym w tym zakresie skarga – w oparciu o art. 37 Konwencji – została skreślona z listy.
Decyzja w sprawie Wieczorek przeciwko Polsce (skarga nr 61016/14) dotyczyła zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji w związku z pozbawieniem skarżącego dostępu do sądu na skutek odmowy zwolnienia od kosztów sądowych. Tytułem słusznego zadośćuczynienia rząd zobowiązał się zapłacić skarżącemu kwotę 12 000 zł.

Sprawdź także

Sędziowie pozwali S. Piotrowicza

Pierwsza prezes Sądu Najwyższego Małgorzata Gersdorf i sędzia Krzysztof Rączka złożyli pozew przeciwko posłowi Prawa …