Finansowanie pomostowe
Strona główna / Aktualności / Remis RP w Strasburgu

Remis RP w Strasburgu

Trybunał w Strasburgu raz oddalił zażalenie, a drugi raz przyznał rację skarżącej. 15 lutego 2011 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka wydał wyrok w sprawie Ściebura przeciwko Polsce (skarga nr 39412/08), dotyczący naruszenia art. 5 ust 3 Konwencji, jak również dokonał rewizji wyroku w sprawie Dyller przeciwko Polsce (skarga nr 39842/05) z dnia 7 lipca 2009 roku.
W sprawie Ściebura przeciwko Polsce skarżący Zbigniew Ściebura zarzucił, iż długość stosowanego wobec niego tymczasowego aresztowania przekroczyła rozsądny termin, o którym mowa w art. 5 ust 3 Konwencji. Po przeprowadzeniu analizy przedstawionego materiału dowodowego, Trybunał uznał, iż w sprawie nie doszło do naruszenia standardów art. 5 ust. 3 Konwencji, pomimo tego, iż tymczasowe aresztowanie było wobec skarżącego stosowane przez dwa lata i osiem miesięcy. Trybunał zaznaczył, że w tego rodzaju sprawach, dotyczących przestępczości zorganizowanej, ryzyko, że osoba zwolniona będzie wywierała wpływ na świadków, współoskarżonych, bądź w inny bezprawny sposób utrudniała postępowanie, jest duże. Jeżeli chodzi o ukrywanie się przed wymiarem sprawiedliwości Trybunał wskazał, że skarżący ukrywał się w Hiszpanii i był poszukiwany listem gończym. Stanowiło to okoliczność obciążającą, wspierającą decyzje sądów przedłużających stosowanie środka zapobiegawczego, z racji szczególnie wysokiego ryzyka ukrywania się. Trybunał został przekonany argumentem, że ukrywanie się stanowiło, w szczególnych okolicznościach tej konkretnej sprawy, odpowiednią i wystarczającą podstawę oddalenia wniosku o uchylenie środka zapobiegawczego.
Trybunał zauważył, iż władze krajowe wykazały należytą staranność prowadząc postępowanie sądowe w sprawie skarżącego, a mając na uwadze fakt, iż sądy musiały zmierzyć się ze szczególnie trudnym zadaniem prowadzenia postępowania w sprawie dotyczącej przestępczości zorganizowanej, Trybunał doszedł do wniosku, że przyczyny wskazane przez władze krajowe uzasadniały cały okres pozbawienia skarżącego wolności, a postępowanie w sprawie było prowadzone z należyta starannością. W związku z powyższym w świetle kryteriów ustalonych w orzecznictwie w podobnych sprawach, Trybunał uznał iż okres tymczasowego aresztowania skarżącego nie przekroczył rozsądnego terminu wynikającego art. 5 ust 3 Konwencji.
Trybunał rozpatrzył również rewizję w sprawie Dyller przeciwko Polsce. Wyrok w omawianej sprawie wydany został w dniu 7 lipca 2009 roku, a Trybunał stwierdził w nim naruszenie art. 5 ust. 3 Konwencji, przyznając skarżącemu kwotę w wysokości 2000 euro tytułem zadośćuczynienia. W dniu 30 listopada 2009 roku Rząd Polski poinformował Trybunał, iż skarżący Zbigniew Dyller zmarł w dniu 22 stycznia 2009 roku. W związku z powyższym zgodnie z Regułą 80 Regulaminu Trybunału, Trybunał przyznał zadośćuczynię zasądzone na rzecz skarżącego jego matce.

Sprawdź także

Żaden TSUE, rządzi Radzik

Sędzia Igor Tuleya nie może wrócić do pracy, mimo wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE. Taką decyzję …